Wprowadzenie

zajecia na Niecalej zdjecie poziome
Propagujemy taijiquan (tai chi chuan) stylu Chen w tradycyjnym przekazie od rodziny Chen z wioski tej rodziny – Chenjiagou – historycznej kolebki tej sztuki. W naszej ofercie są zajęcia stacjonarne, lekcje prywatne, warsztaty, obozy oraz szkolenia i pokazy dla firm i instytucji. Zajęcia stacjonarne prowadzone są w Warszawie i okolicach, w różnych grupach zaawansowania bez ograniczeń wiekowych.
Jesteśmy głównymi organizatorami regularnych warsztatów w Polsce z takimi mistrzami jak: grandmaster Chen Xiaoxing, mistrz Chen Ziqiang; i współorganizujemy seminaria z mistrzami: Chen Xiaowang, Chen Yingjun, Wang Haijun i Janem Silberstorffem.

Organizacja
Funkcjonujemy jako stowarzyszenie pod nazwą UKS „Towarzystwo Tradycyjnego Tajii Chen” oraz jako Akademia Chen Taijiquan Marka Balińskiego.

Przynależność
Chenjiagou Taijiquan Xue Xiao (wyłączny oficjalny przedstawiciel w Polsce)
Chen Xiao Wang World Taijiquan Association Poland (oficjalny przedstawiciel)
Polski Związek Wushu
Polskie Towarzystwo Rozwoju Chen Taijiquan

Marek Baliński
Twórca Akademii, prezes UKS „TTTC”
Bezpośredni uczeń „Tudi” wielkiego mistrza Chen Xiaowanga
5 duan (Międzynarodowa Federacja Wushu (IWF))
1 duan (Polski Związek Wushu)
Uprawnienia trenera sportu wushu (Ministerstwo Sportu i Turystyki RP)
Uprawnienia sędziego wushu I klasy w konkurencji taolu
Ma blisko trzydziestoletnie doświadczenie w taijiquan i sztukach walki. Więcej

Nasi Mistrzowie
1. Grandmaster Chen Xiaowang 
2. Grandmaster Chen Xiaoxing
3. Mistrz Chen Ziqiang 
4. Mistrz Chen Yingjun
5. Mistrz Wang Haijun
6. Mistrz Jan Silberstorff

Czym jest taijiquan (tai chi chuan)
Taijiquan jest najbardziej rozpoznawalnym i najbardziej powszechnie ćwiczonym stylem wushu (wushu – chińskie sztuki walki) o ogromnych walorach zdrowotnych. Taijiquan zaliczamy do tzw. neijia (stylów wewnętrznych). Styl ten jest obszernym i kompleksowym systemem ćwiczeń oraz wiedzy mającym na celu wszechstronny i harmonijny rozwój człowieka opartym na sztuce walki. System ten jak żaden inny pozwala rozwijać się ludziom w różnym wieku. W jego kolebce w Chinach ćwiczony jest przez małe dzieci, młodzież, ludzi dorosłych i osoby w podeszłym wieku. Posiada ogromne walory zdrowotne, rehabilitacyjne, poprawiające kondycję fizyczną i psychiczną. Osobom młodym pozwala bezpiecznie rozwijać unikalną umiejętność walki, którą mogą uzewnętrzniać w różnego rodzaju bezpiecznych zawodach sportowych (tuishou). 
 
Po rozpowszechnieniu w Chinach broni palnej znaczenie chińskich sztuk walki w tym taijiquan straciło na znaczeniu. Wiele stylów skoncentrowało swoją uwagę na innych celach, które można osiągnąć dzięki ich ćwiczeniu, np. rozwojowi równowagi wewnętrznej i zdrowiu. Taijiquan należy do wiodących w tej dziedzinie ponieważ od samego początku jego istnienia jako spójnego systemu oparto go na „filozofii równowagi”. Z założenia zatem ćwiczący rozwijał swoją równowagę, zdrowie i siłę, integrację ciała i umysłu.
 
W wielu szkołach zwłaszcza na Zachodzie zapomniano o jego pierwotnym przeznaczeniu (styl walki) skupiając się wyłącznie na aspekcie zdrowotnym. Takie podejście przyczyniło się niestety do wypaczenia systemu, braku zrozumienia i poważnych błędów, które paradoksalnie uniemożliwiają w pełni osiągnięcie celów jakie założyły sobie osoby nastawione na zdrowie. System jest konsekwentny i wymaga zrozumienia jego źródeł oraz spojrzenia na niego jako całości. Uczenie jego wymaga wysokich kompetencji i stałego rozwoju nauczyciela.
 
 
Historia
Zgodnie z badaniami historycznymi i archeologicznymi taijiquan zostało stworzone przez chińskiego generała z rodziny Chen – Chen Wangting w pierwszej połowie XVII wieku. Było następnie doskonalone i rozwijane w ciągu kilku wieków przez rodzinę Chen. W przeszłości uczono tej sztuki wyłącznie w obrębie klanu. Od XIX wieku, za sprawą otwarcia się rodu na przyjmowanie uczniów z zewnątrz, wytworzyły się inne odmiany (style). Ich nazwy najczęściej brały się od nazwisk ich twórców (np. styl Yang, Wu, Sun, Hao, itp.). Taijiquan rozwinęło swój oryginalny styl również w klasztorach taoistycznych ale wbrew wyobrażeniom wielu praktykujących dopiero w pierwszej połowie XX wieku. Władze chińskie w drugiej połowie XX wieku przyczyniły się do stworzenia dla swoich celów kilku nietradycyjnych sportowych form taijiquan (24 obrazy pekińskie, formę 42 i 48 ruchowe, i inne), które zostały skutecznie rozpropagowane na całym świecie. Nie należy ich mylić ze stylami tradycyjnymi mimo tego, że poszczególne formy naśladują ich ruchy i noszą nazwy poszczególnych styli. Obecnie jest wiele styli i odmian taijiquan i wielu mistrzów promujących swoje szkoły. W gąszczu prawd, półprawd i ćwierćprawd często łatwo się pogubić laikowi. Osobiście po kilkudziesięciu latach zgłębiania tematu namawiam do czerpania z samego źródła ponieważ temat jest obszerny, wymaga prawdziwych studiów od nauczycieli i łatwo o pomyłki i przekłamania. 
 
W rozmaitych stylach taijiquan, pomimo widocznych na pierwszy rzut oka różnic, poprzez trening dąży się do tych samych celów: swobodnego i zrównoważonego przepływu energii wewnętrznej, integracji ciała i umysłu, szeroko pojętej siły i równowagi, harmonii w życiu, a następnie do skuteczności w walce. Aby osiągnąć te cele, niezbędny jest właściwy, potwierdzony przekaz i kompetentny nauczyciel. Więcej

CXW Kanie2006 dwa mieczeStyl Chen
Jest najstarszym stylem taijiquan. Od tego stylu bezpośrednio lub pośrednio pochodzą wszystkie pozostałe odmiany taijiquan. Styl Chen, w odróżnieniu od innych jego odmian, zachował pełny przekaz systemu i jego wielorakość. Dzieje się tak zapewne dzięki bardzo silnemu przekazowi w obrębie rodziny Chen, która od setek lat wydaje wybitnych mistrzów. Najbardziej znanym i szanowanym obecnie mistrzem w rodzinie Chen jest Grandmaster Chen Xiaowang.


Tradycyjny styl Chen jest całościowym systemem jako sztuka walki i jako system ćwiczeń równoważących i zdrowotnych opartych na filozofii równowagi i zasadach medycyny chińskiej. Trening obejmuje wiele zagadnień. Zawiera między innymi: ćwiczenia w pozycjach statycznych; ćwiczenie form ruchowych w zwolnionym i płynnym, a kiedy indziej w szybkim i wybuchowym tempie; formy ręczne i z różnego rodzaju bronią; szeroki wachlarz ćwiczeń z partnerem przygotowujący do samoobrony (ćwiczenie technik i zastosowań, tuishou, qinna); cały szereg ćwiczeń solo, poprawiających stan zdrowia, wzmacniających i równoważących. Nauka obejmuje również podstawy teoretyczne i filozoficzne, na jakich opiera się taijiquan.

Przyswojenie samego systemu zajmuje kilka lat. Taka informacja może zniechęcać Europejczyka, ale dodam tu, że każdy etap nauki jest fascynujący i przynosi wiele satysfakcji. Poza tym, jeżeli ktoś chce ograniczyć się tylko do jakiegoś aspektu ćwiczenia, może na wstępie założyć, że pewna część materiału nie jest mu potrzebna. Z doświadczenia wiem, że osoby te po paru latach nauki często decydują się na dalsze poznawanie systemu, bo jedyną pewną rzeczą na tym świecie jest zmiana, i my również z biegiem czasu zmieniamy się. Warto po pewnym czasie (potrzebnym do odpowiedzenia sobie na pytanie, czy system ten jest dla nas) założyć, że taijiquan jest praktyką, którą możemy kultywować przez całe życie. W tej perspektywie kwestia czasu odgrywa inną rolę i łatwiej nam się zaangażować.

Walory taijiquan i co nam może dać jego praktyka
• Integracja i równowaga naszych aspektów – ciała, umysłu, woli i ducha

• Zwiększanie sprawności fizycznej, koordynacji, wzmocnienie struktury ciała
• Biegłość w sztukach walki (wushu), samoobronie, radzenie sobie w trudnych sytuacjach
• Łatwość w przyswajaniu innych dyscyplin sportowych
• Poprawa zdrowia, poprawa samopoczucia, równowaga psychofizyczna i energetyczna
• Odczuwanie szczęścia
• Wzrost poczucia własnej wartości
• Kreatywność
• Umiejętność spontanicznego dostosowywania się do okoliczności
• Otwartość, relaks i spokój
• Pewność w działaniu
• Odczuwanie jedności z otaczającą nas przyrodą
• Wzrost samoświadomości i lepsze rozumienie otaczających nas procesów
• Poznawanie kierunków starochińskiej filozofii i możliwość stosowania jej w różnych dziedzinach życia Więcej

Jak wybrać dobrą szkołę dla siebie
Polecamy 10 kryteriów pomocnych przy wyborze szkoły taijiquan. Więcej

taijiquan Nazewnictwo

Nazwy chińskie, których używamy w tekście, są zapisane w oficjalnie obowiązującej chińskiej transkrypcji pinyin. Ze względu na dotychczasową większą popularność zapisu pewnych nazw w jednej z wielu brytyjskich transkrypcji, będziemy czasami używali jej w nawiasach. Namawiam wszystkich, używających tych nazw, do stosowania transkrypcji pinyin. Mimo pewnych wad jest dużo lepsza od pozostałych, ponieważ lepiej odzwierciedla oryginalną wymowę.

Nazwa systemu – taijiquan (tai chi chuan) odnosi się do dwóch pojęć. Para chińskich znaków tai ji (tai chi) odnosi się do pojęcia filozoficznego, wywodzącego się z taoizmu, co może być tłumaczone jako „wielki szczyt” lub „wielka równowaga”. Pojęcie tai ji obrazowane jest graficznie przez spiralnie rozwijające się pola, czarne i białe, zamknięte w okręgu. Chiński znak quan (chuan) oznacza „pięść” i dodawany jest na końcu nazw poszczególnych stylów chińskich sztuk walki (wushu). Całą nazwę można tłumaczyć np. „boks wielkiego szczytu” lub „boks wielkiej równowagi”.


©Marek Baliński